Behawioryzm

W XX wieku niesłychanie modnym kierunkiem w psychologii (zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych) stał się behawioryzm. Przedstawiciele kierunku twierdzili, że każde zachowanie człowieka jest jedynie wyuczoną reakcją na bodźce. Pretekstem do takiego stwierdzenia były badania rosyjskiego naukowca Iwana Pawłowa, który podczas eksperymentów z udziałem psów, zauważył, że wydziela im się ślina, nie tylko w trakcie posiłku, ale już na sam dźwięk dzwonka, który ten posiłek poprzedzał. Wywołany poprzez eksperyment odruch nazwał warunkowym. Na tej podstawie wysnuł wniosek, że podobne bodźce można wywołać u człowieka. Behawioryści skwapliwie podchwycili wnioski rosyjskiego badacza, i stwierdzili, że zachowanie człowieka jest wywołane jedynie bodźcami, które są u niego wyćwiczone w toku wychowania. Uczucia wyższe nie mają żadnego wpływu na zachowanie człowieka. Ludzie działają na zasadzie odruchowych lub wyćwiczonych reakcji na bodźce. Behawiorysta J. Watson twierdził nawet, że jest w stanie, poprzez ćwiczenie określonych bodźców u młodego człowieka, wychować zarówno profesora jak i złodzieja. Oczywiście tego typu teoria nie znalazła potwierdzenia.

Menu